Bette Davis

روث الیزابت «بت» دیویس (زاده ۵ آوریل ۱۹۰۸ – درگذشته ۶ اکتبر ۱۹۸۹) بازیگر آمریکایی سینما، تلویزیون و تئاتر بود. او به خاطر تمایلش به ایفای نقش شخصیت‌های نامطلوب مورد توجه قرار گرفت. از ملودرام‌های جنایی معاصر گرفته تا فیلم‌های تاریخی و دوره‌ای و کمدی‌های گاه به گاه، اگرچه بزرگترین موفقیت‌های او بازی در درام‌های عاشقانه بود. پس از حضور در نمایشنامه های برادوی، دیویس در سال 1930 به هالیوود نقل مکان کرد، اما فیلم های اولیه او برای استودیو یونیورسال ناموفق بود. او در سال 1932 به برادران وارنر پیوست و حرفه خود را با چندین اجرا تحسین شده تثبیت کرد. در سال 1937، او تلاش کرد تا خود را از قراردادش رها کند و اگرچه یک پرونده حقوقی که به خوبی منتشر شده بود را از دست داد، اما این آغاز موفق ترین دوره زندگی حرفه ای او بود. تا اواخر دهه 1940، او یکی از مشهورترین بانوان پیشرو سینمای آمریکا بود که به خاطر استایل قوی و شدیدش شهرت داشت. دیویس به عنوان یک کمال گرا که می تواند بسیار مبارز باشد، شهرت پیدا کرد و اغلب درگیری با مدیران استودیو، کارگردانان فیلم و بازیگران گزارش می شد. شیوه صریح او، سبک آوازی کوتاه و سیگاری که در همه جا حاضر بود به شخصیتی عمومی کمک کرد که اغلب مورد تقلید و طنز قرار می گرفت. دیویس یکی از بنیانگذاران غذاخوری هالیوود و اولین رئیس زن آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک بود. او دو بار برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد، اولین کسی بود که 10 نامزدی جایزه اسکار برای بازیگری را به دست آورد و اولین زنی بود که جایزه یک عمر دستاورد هنری را از موسسه فیلم آمریکا دریافت کرد. حرفه او چندین دوره گرفتگی را پشت سر گذاشت و او اعتراف کرد که موفقیت او اغلب به قیمت روابط شخصی اش تمام شده است. او چهار بار ازدواج کرد، یک بار بیوه شد و سه بار طلاق گرفت و فرزندانش را به عنوان یک والد مجرد بزرگ کرد. سال‌های پایانی او با یک دوره طولانی بد سلامتی همراه بود، اما او تا اندکی قبل از مرگش بر اثر سرطان سینه، بازیگری را ادامه داد و بیش از 100 نقش در فیلم، تلویزیون و تئاتر را در کارنامه خود داشت. در سال 1999، دیویس پس از کاترین هپبورن در فهرست برترین ستاره های زن تاریخ موسسه فیلم آمریکا قرار گرفت.